ว่านกลิ้งกลางดง

ชื่อวิทยาศาสตร์: Dioscorea bulbifera L.
วงศ์: DIOSCOREACEAE
ประเภท:
ไม้เลี้อย อายุหลายปี
ลำต้น
: มีหัวใต้ดินกลมแป้น สามารถแตกหัวย่อย (bulbil) ตามข้อใบได้ รูปทรงกลม สีน้ำตาล ผิวขรุขระ มีรอยนูนกึ่งกลางบุ๋ม
ใบ: ใบเดี่ยว เรียงสลับ รูปหัวใจแกมรูปไข่ ขนาด 5-10 เซนติเมตร เส้นใบขนานตามยาวเป็นร่องลึก
ดอก:
ช่อดอกแยกเพศอยู่ต่างต้น ช่อดอกยาว ดอกเพศผู้มีกลิ่นหอม
อัตราการเจริญเติบโต: ช้า พักตัวในฤดูแล้ง
ดิน: ชอบดินร่วนระบายน้ำดี
แสงแดด:
แสงแดดตลอดวัน
น้ำ: ปานกลาง
การขยายพันธุ์: แยกหัว โดยนำหัวย่อยมาปลูกใหม่
การใช้งานและอื่นๆ:
ว่านชนิดนี้มีอีกชื่อหนึ่งว่า ว่านพระฉิม ซึ่งแตกต่างกันที่ผิวของหัวย่อยนูนขึ้น ขณะที่ว่านกลิ้งกลางดงผิวเป็นรอยนูนกึ่งกลางบุ๋ม เป็นสมุนไพร โดยนำหัวมาฝนกับว่านเพชรหึง ใช้น้ำซาวข้าวเป็นกระสายยา ใช้กินและทาแก้โรคฝีกาฬ และระงับพิษร้อนให้เย็นได้ หรือใช้อาบเป็นยาแก้ร้อนใน ช่วยรักษาโรคไข้ทรพิษ
ความเชื่อ: หากพกติดตัวจะทำให้มีโชคลาภ ถ้ากินจะช่วยให้คงกระพันชาตรี