พลองใหญ่, พลอง, พลองกินลูก
พบกระจายพันธุ์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในไทยพบตามป่าเบญจพรรณทั่วทุกภาคของไทย เป็นพรรณไม้ชนิดหนึ่งที่สมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงโปรด
ชื่อวิทยาศาสตร์: Memecylon ovatum Sm.
วงศ์: Melastomataceae
ประเภท: ไม้ต้นขนาดเล็ก เรือนยอดทรงร่ม สูง
ลำต้น: เปลือกต้นสีน้ำตาล สูงได้ถึง 5 เมตร
ใบ: ใบเดี่ยวตรงข้ามระนาบเดียว รูปไข่ ปลายใบเรียวแหลม แผ่นใบหนา สีเขียวเข้มเป็นมัน
ดอก: ช่อดอกแบบช่อกระจุก ออกตามซอกใบ ดอกย่อยจำนวนมาก ดอกบานสีม่วงอมฟ้า ดอกย่อยมี 4 กลีบ เกสรเพศผู้สีม่วงอมฟ้าสีอ่อน ยื่นยาวจากดอก มีกลิ่นหอมช่วงเช้า ออกดอกช่วงฤดูฝน
ผล: ผลทรงกลม เมื่อสุกแก่สีม่วงคล้ำ มีเนื้อนุ่มหุ้มเมล็ด มี 1-2 เมล็ด
อัตราการเจริญเติบโต : ช้า
ดิน: ชอบดินชุ่มชื้น อินทรียวัตถุสูง ทนแล้งได้ปานกลาง
แสงแดด: เมื่อยังเล็กต้องการแสงแดดรำไร เมื่อต้นแข็งแรงมีอายุมากกว่า 3 ปี จะทนทานมากขึ้น ต้องการแสงแดดครึ่งวัน
น้ำ: ปานกลางถึงมาก
การขยายพันธุ์: เพาะเมล็ด โดยนำผลแก่ที่มีสีม่วงคล้ำ ล้างเนื้อหุ้มออกให้หมด แล้วเพาะทันทีในดินร่วนระบายน้ำดี รดน้ำสม่ำเสมอวางในที่มีแสงแดดรำไร ประมาณ 10-15 วันเมล็ดจะทยอยงอก ต้นโตช้า ใช้เวลา 3 ปี จึงเริ่มให้ดอกครั้งแรก
การใช้งานและอื่นๆ: เหมาะปลูกเป็นไม้ประดับใกล้บ้าน เพราะจะได้กลิ่นหอมในช่วงที่ผลิดอก แต่ต้นโตช้า และ
เกร็ดน่ารู้: ผลสุกมีรสหวานอมฝาด เป็นอาหารของนก กระรอก และค้างคาว ด้านสมุนไพรมีบันทึกว่า น้ำต้มดื่มอาการประจำเดือนมาไม่ปกติบาง ใบรสฝาด นำมาต้มน้ำใช้รักษาโรคตาอักเสบ
ติดตามหนังสือใหม่ได้ทาง : สำนักพิมพ์บ้านและสวน
